Δηώ, παμμητέρα θεά, πολυώνυμη θεότητα, σεμνή Δήμητρα, παιδοτρόφα, ολβοδότειρα, πλουτοδότρα θεά, σταχυοτρόφε, παντοδότρια, που χαίρεσαι στην ειρήνη και στις πολύμοχθες εργασίες, σπορική, σιτοδότρα, αλωνιαία, χλωρόκαρπη, εσύ που κατοικείς στις ιερές κοιλάδες της Ελευσίνος, ω περιπόθητη, εράσμια, θρέπτειρα όλων των θνητών, που έζεψες πρώτη τον αρότριο αυχένα των βοδιών και στους θνητούς παρέσχες περιπόθητο βίο πανευτυχή, εσύ η αυξητική, η λαμπροτίμητη, ω λαμπαδηφόρε, αγνή, που χαίρεσαι με τα θερινά δρεπάνια.
Συ η επίγεια, συ η φανερή, και η προσηνής, εσύ σε όλους καλότεκνη, παιδοτρόφα κόρη, σεμνή, παιδοτρόφα η, εσύ η μονογενής θεά, στους θνητούς πολυσέβαστη, που έχεις πολλές μορφές, πολυάνθεμες, ιερανθισμένες, πρόσελθε, μακαρία, αγνή, γεμάτη θερινούς καρπούς, ειρήνη και ευνομία ποθητή να φέρνεις κι ευτυχισμένα πλούτη και την υγεία την άνασσα μαζί.
ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΓΑΙΑ
Θεά Γαία των μακαρίων μητέρα και των θνητών ανθρώπων πανθρέπτειρα, πανδότρια, τελεσφόρα, πανκαταλύτρα, αυξητική, καρποφόρα, που αφθονείς, έδρα του αθανάτου κόσμου, πολυποίκιλη κόρη, που κυοφορείς με επιτόκιες ωδίνες τον πολυειδή καρπό, αιωνία, πολύσεπτη, βαθύκολπη, καλότυχη, που χαίρεσαι μ’ ευωδιαστές πρασινάδες, ω συ σ’ ανθοστολίσματα θεότης, η ομβριοχαρής, που γύρω της ο πολυποίκιλτος κόσμος των άστρων περιστρέφεται με την αέναη φύση και τα άγρια ρεύματα. Αλλά, θεά μακαρία, αύξησε τους πολυχαρείς καρπούς έχοντας διάθεση ευμενή μαζί με ευφορίες στις εποχές.
ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΡΕΑ
Δέσποινα Ρέα, θυγατέρα του πολύμορφου Πρωτόγονου, που οδηγείς το ιερότροχο άρμα των ταυροφόνων, τυμπανοκρουστική, χαλκοκρούστρια κόρη, μητέρα του άνακτος Ολυμπίου Διός, του ασπιδοφόρου, παντιμημένη, λαπρόμορφη, του Κρόνου μακαρία ομόκλινη, που χαίρεσαι στα όρη, παμβασίλισσα Ρέα, πολεμοθόρυβη, γενναιόψυχη, σωτήρια, λυτήρια, αρχέγονη, μητέρα των θεών και των θνητών ανθρώπων. Γιατί από σένα η γη κι ο πάνωθε ο ουρανός ο ευρύχωρος και η θάλασσα και οι άνεμοι δημιουργήθηκαν. Αεικίνητη, αερόμορφη. Έλα, θεά μακάρια, σωτήρια με βούληση ευδιάθετη κομίζοντας ειρήνη με πανόλβια δώρα.
ΟΡΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΗΡΑ
Σε κυανούς κόλπους καθισμένη, αερόμορφη Ήρα, παμβασίλεια, μακάρια σύζυγε του Δία, που παρέχεις στους θνητούς ψυχοτρόφους χρήσιμες αύρες μητέρα των βροχών, τροφέ ανέμων, που γέννησες τα πάντα. Χωρίς εσένα δεν υπάρχει ζωή. Εσύ που μετέχεις σε όλα ανακατεμένη με θεϊκό αέρα, διότι μόνη κρατάς τα πάντα, σ' όλα δεσπόζεις μ' αέρινες κινήσεις σε ρεύματα, αλλά μακάρια θεά πολυώνυμη, παμβασίλεια ας έλθεις ευνοϊκή με ωραίο χαρούμενο πρόσωπο.
Ο ΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΡΑΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΘΕΙΑΣ
Ο Δίας ήταν ο τελευταίος γιος του Κρόνου και της Ρέας που δεν κατέληξε στο στομάχι του πατέρα του. Η Ρέα για να μην καταβροχθίσει ο Κρόνος και αυτό το παιδί της , όταν ήταν να γεννήσει πήγε στην Κρήτη. Εκεί γεννήθηκε ο Δίας. Σε μία σπηλιά του όρους Δίκτη, στο Δικταίο Άντρο.
Μετά η Ρέα εμπιστεύεται το βρέφος στις Νύμφες του βουνού. Όταν επέστρεψε στον Κρόνο του έδωσε στα σπάργανα μία πέτρα την οποία ο σύζυγός της κατάπιε νομίζοντας ότι είναι το νεογέννητο.
Οι νύμφες ανέλαβαν να μεγαλώσουν τον Δία. Για να μην τον βρει ο Κρόνος κρέμασαν μία ολόχρυση κούνια σε μία βελανιδιά για να αιωρείται ο μικρός Δίας ανάμεσα στην γη και στον ουρανό ώστε να μην μπορεί να τον βρει ο πατέρας του.
Για να καλυφθεί το κλάμα του βρέφους επιστρατεύτηκαν οι Κουρήτες, ξωτικά του δάσους. Κάθε φορά που ο Δίας έκλαιγε άρχιζαν να χορεύουν βγάζοντας δυνατές κραυγές για να μην ακούει το κλάμα ο Κρόνος.
Έτσι ο Δίας μεγάλωνε ανάμεσα στις νύμφες που τον περιέβαλλαν με μεγάλη αγάπη. Η αγαπημένη νύμφη του Δία ήταν η Αμάλθεια. Η Αμάλθεια τον μεγάλωσε ταΐζοντας τον με το γάλα μίας θεόρατης κατσίκας που την έλεγαν Αίγα.
Η Αίγα καταγόταν από την γενιά του Ήλιου και ήταν κόρη της Μάγισσας Κίρκης. Η Κίρκη ήταν γνωστή για τις μεταλλάξεις του dna εκείνη την αρχαία εποχή.
Επειδή η Αίγα ήταν τεράστια και είχε περίεργη μορφή οι Τιτάνες δεν μπορούσαν να την πλησιάσουν. Ίσως γιατί ερχόταν από την πύλη του Ήλιου. Γι΄ αυτό η Γαία την έβαλε μέσα σε μία σπηλιά βαθιά στην Γη.
Ο μικρός Δίας όμως δεν την φοβόταν καθόλου την Ανδρομέδια Αίγα και έπαιζε μαζί της. Το πλάσμα αυτό βοήθησε πολύ στην ανατροφή του. Επειδή αγαπούσε την Αίγα πάρα πολύ της έδωσε το όνομα της αγαπημένης του νύμφης. Έτσι την ονόμασε Αίγα - Αμάλθεια. (Αίγα στην Αρχαία Ελληνική Γλώσσα σημαίνει κατσίκα).
Όμως το γάλα της κατσίκας δεν ήταν η μόνη τροφή για τον Δία. Οι νύμφες Πλειάδες, κόρες της Πληόνης και του Άτλαντα, κάθε βράδυ έφερναν στον μικρό Δία την Αμβροσία, την τροφή των θεών την οποία και μετέφεραν από τα νερά του Ωκεανού.
Κάθε βράδυ όμως ένας τεράστιος αετός προερχόμενος από τα επίπεδα του αιθέρα έφερνε στον μικρό Δία το νέκταρ το οποίο μετέφερε με το ράμφος του σε μορφή ενός κόκκινου λίθου.
